تردید

یه روزهایی هست که فقط به فقط روز شک کردنه … روزی هست که باید بشینی یه گوشه و تردیدهات رو برای خودت ردیف کنی و رتبه بندی کنی .

رو  یه تکه کاغذ بنویسیشون و به جایی بذاریش که جلوی چشمات باشه .

باید سر یکی یکی شون با خودت بجنگی و برای خودت حلاجیشون کنی … خودت رو محاکمه یا تشویق کنی . با هر کدومش یه روز یا چند روز رو زندگی کنی و کار روز و شبت بشه فکر کردن به اونها .

فکر کردن به راهی که بتونی شک هات رو برطرف کنی و به یقین برسی . یه یقین محکم که هیچ چیزی نتونه کاری کنه که دوباره ترک برداره، که شکننده بشه .

این قدر بهشون فکر کنی و بهشون ارزش بدی که توی اون بازه زمانی خاص بشه مهم ترین دغدغه زندگیت .

بشه جزء جدانشدنی از وجودت … از روحت … از جسمت .

همه چیز و همه مسائل را با یه دید شکاکانه ای نگاه کنی و نتونی بدون تردید ازش بگذری !!! و این بدترین قسمت ماجراست . بدترین کابوس اون روزها و شب ها .

کل زندگیت خلاصه میشه توی شک هایی که بعضا الکی و پیش پا افتاده است .

دیگه احساساتت رو قبول نداری (نه که کلا نفیشون کنی ) مثل قبل دیگه کامل قبولش نداری … چشم بسته نمیپذیریشون و برای تک به تک احساساتت از خودت دلیل میخوای .

اصلا احساسات رو بی خیال .

بدترش اینه که به خودت شک داشته باشی ، به بودنت یا حتی نفس کشیدنت .  جایی که باید برای خودت هم دلیل بیاری و یه جورایی خودت رو هم اثبات کنی با منطق و دلیل . (نه اینکه کلا اکثر ما آدم ها منطق گریز هم نیستیم !!! )

این طور موقع هاست که انگار دست و پات بسته شده … چشمات همه جا رو تار میبینه و دستات دیگه لمس نمیکنه . مغزت کار نمیکنه و یه جورایی هنگ کرده . یه طلسم واقعی !

یه طلسم که همه چیز و همه کس رو تحت شعاع قرار میده و نابود میکنه . دنیا داره روی سرت خراب میشه … روند اتفاق ها کند شده یا حتی همشون از حرکت ایستادند و تو تنها موجود در حال حرکتی .

گاهی شک کردن میتونه مسیر درست رو بهت نشون بده و یه چراغ راه باشه برای شب هات … برای مواقعی که فقط خودت میدونی چه زمان هایی هست و برای چیزهایی که هیچ کس جز تو (آره فقط خودت ) ازش سر درنمیاره …  یه تجربه جدید و یه مسیر طلایی !

اما برعکس گاهی این شک ها مزخرفه مزخرف … بیهوده است … اصلا هیچ کاری رو از پیش نمیبره به جز اینکه تو رو از مسیرت ، از هدفت و خواسته هات دور میکنه .

این تویی که باید این قدر خودت رو کنکاش کنی تا بفهمی چی به چیه و این از کدوم یکی از شک هاست ! کدومش تو رو خاک میکنه و کدومش تو رو تا اوج آسمون بالا میبره .

از اینکه تردید داشته باشم متنفرم … از اینکه نتونم چیزی رو که میشنوم یا میبینم باور کنم متنفرم . از اینکه به بدیهی ترین چیزها شک کنم متنفرم . ولی این روزها بعضی از مشغولیت هام رفتن توی ابهام و بی رنگ شدن و حالا باید همشون رو ثابت کنم به خودم !

می ترسم … میترسم از اینکه نتونم بعضی هاش رو اثبات کنم یا  عقلم قبولش نکنه . اما گاهی اوقان نیاز داریم که همه مسائل رو حداقل به خودمون ثابت کنیم .

روزها بدی رو باید پشت سر بذارم … روزهای محاکمه است … محاکمه ای که خودم برای خودم ترتیب دادم .